Iedere jongere droomt er wel eens van om beroemd te worden als popmuzikant of misschien als sporter. Bij de meeste zal het bij dromen blijven, maar er zijn natuurlijk ook talloze jongeren die hun best doen om die droom werkelijkheid te laten worden. Ik heb niets met sport en ook toen ik jong was interesseerde die wereld me totaal niet. In muziek was (en ben) ik echter wel geïnteresseerd. Niet als muzikant, maar wel als luisteraar en sinds enkele jaren als beschrijver van muziek. Ik heb echter veel bewondering voor jongeren die hun droom waar kunnen maken. Dus ook voor Please Quiet Ourselves.
Deze band uit Berkeley, California heeft een deel van die droom al heel vroeg waar kunnen maken want de meeste leden zijn nog geen zestien jaar oud. Please Quiet Ourselves bestaat uit een wisselend aantal jongeren zoals Jojo Brandel, Eli Lyons, Haran Stern, Adam Becker, Max Burstein, Maddie Tien en Simeon Farwell-Miller met af en toe hulp van Will Fraker en Bryce Enright. Het begon allemaal toen Jojo op highschool een soundtrack voor een filmproject ging maken en daarbij de hulp inriep van een aantal vrienden. Ze kwamen in een opnamestudio terecht en de opname die daar werd gemaakt, kwam in de handen van de eigenaar van Mushpot Records. Het eindresultaat is het titelloze debuutalbum van Please Quiet Ourselves dat volstaat met zeer verrassende songs. Op de single "Color Chart", het nummer waar het allemaal mee begon, hoor je al dat de akoestische gitaar een belangrijke rol speelt. Toch staan er ook enkele lekkere rocksongs op dit hele leuke album en het begin van "Minors vs Majors" doet zelfs een beetje denken aan The Shadows (ja, dat lees je goed). Maar eigenlijk bevatten de meeste songs van die geweldige verrassingen. Dit is zeker een van de leukste albums van 2007.
>mp3: Antibodies
>mp3: The Light
>mp3: Say I Won't