Ik heb een hekel aan moeilijkdoenerij. Politici, ambtenaren, juristen en andere mensen die willen laten zien dat ze moeilijke woorden hebben geleerd. Of dat ze een gecompliceerde zin met meerdere bijzinnen kunnen uitspreken zonder haperen. Er is niets wat je ook met eenvoudigere woorden en in kortere zinnen kunt uitleggen. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn allochtone cursisten die Nederlands leren. Leer eerst hoe je jezelf kunt uitdrukken in simpele woorden en zinnen. Die moeilijke woorden en zinnen komen later wel. Wat muziek betreft, heb ik geen hekel aan moeilijke muziek, maar mijn voorkeur gaat toch wel uit naar simpele liedjes. Dat betekent dat ik goed zit met The Terrordactyls.
Michael Cadiz uit Baltimore, Maryland aan de oostkust van de VS en Tyrel Stendahl uit Tukwila, Washington aan de westkust. Ze hebben elkaar ontmoet op highschool op Vashon Island (ook in de staat Washington) en daar is eigenlijk de basis voor The Terrordactyls gelegd. Het duo maakt simpele, grotendeels akoestische liedjes en zelfs de verpakking is simpel. De hoes van hun op Pankof Records uitgebrachte titelloze album is wit met een eenvoudige tekening van een vliegende dinosaurus (of wat dan ook) en de naam van de band. De veertien tracks hebben eenvoudige melodietjes en ook de teksten zijn leuk en simpel. "Simply the Best" is absoluut niet mijn favoriete song, maar het is wel heel toepasselijk voor The Terrordactyls.