Ik heb al verschillende keren geschreven over mijn voorkeur voor bands die uit maar twee of drie personen bestaan. Deze voorkeur heb ik sinds ik een paar jaar geleden op de BBC een registratie zag van het optreden van Cream in 2005. Bij dit soort reunie-optredens worden bands meestal uitgebreid met een grote groep sessiemuzikanten, want ze willen natuurlijk zo goed mogelijk klinken. Cream deed dat niet en het geluid dat Eric Clapton, Ginger Baker en Jack Bruce produceerde was toch perfect. Drie is genoeg. Dat heb ik volgens mij de afgelopen dagen nog eens bewezen in mijn stukjes over The Whigs, Dead Meadow en Headlights. Dragged By Horses, de band van vandaag is ook weer een trio.
Chris Jaster, Jody Goldman en Pablo Midence komen uit het afgelegen plaatsje Arcata in Noord-Californië. Ze brachten in 2005 een titelloze ep uit en nu is dan hun eerste langspeelalbum "Deep In The Woods" klaar en deze cd zal begin maart verschijnen bij High Wheel Records. De rechttoe-rechtaan gitaarrock van Dragged By Horses is duidelijk ook beïnvloed door heavy metal en zanger Pablo schreeuwt vaak meer dan hij zingt. Maar als je vijf uur rijden van de dichtstbijzijnde stad woont, hoef je je ook niet erg druk te maken over geluidsoverlast. Zo vreselijk is hun geluid overigens ook niet, Dragged By Horses klinkt best wel interessant. Stevig interessant.>mp3: One Way Ticket to Rome
>video: Live at the Ren Club, San Diego




