In de jaren tachtig ben ik lang werkloos geweest. Ik heb wel allerlei uitzendbaantjes gehad en ook een tijdje fulltime vrijwilligerswerk gedaan, maar ze hadden mij als leraar nergens nodig. Eigenlijk solliciteerde ik in die tijd ook vrijwel niet naar een baan in het onderwijs, maar wel naar allerlei andere banen. Het was geen makkelijke tijd, maar ik heb er veel ervaringen opgedaan.
Nick Jaina uit Portland, Oregon (alweer!) zou hetzelfde kunnen zeggen want als je zijn biografie leest, zie je dat hij vele baantjes heeft gehad. Dat deed hij waarschijnlijk omdat hij niet van zijn muziek kon leven. Pas in 2005 besloot hij zich fulltime aan de muziek te wijden. Dit jaar brengt Hush Records maar liefst drie albums van Nick Jaina uit. Begin maart verschijnt zijn nieuwste product "Wool", in het voorjaar volgt de re-release van "The 7 Stations", oorspronkelijk uit 2006 en in de herfst komt er een bandalbum van Nick en zijn band.
Als je naar de eerste twee songs van "Wool" luistert (zie hieronder), zul je niet direct horen dat Nick Jaina een folk-achtergrond heeft. Op dit album staan vooral ballades en slaapliedjes met eenvoudige teksten. Nick begeleidt zichzelf op een piano die van Elliott Smith is geweest. De songs op "The 7 Stations" brengen de luisteraar van de ene vreemde plek naar de andere. Het album is dan ook opgenomen op veel wisselende locaties en met veel wisselende muzikanten en instrumenten. De songs op dit album hebben wel duidelijk de wortels in de folkmuziek zitten, zoals je op de twee laatste voorbeelden hieronder duidelijk kunt horen.
>mp3: Maryanne
>mp3: Power
>mp3: Maybe Cocaine
>mp3: Seems to Calm the Baby