Een paar jaar geleden was ik in Liverpool en natuurlijk heb ik daar een bezoek gebracht aan het Beatles-museum of eigenlijk The Beatles Story. Je loopt door dat museum met een audio-gids en hoort de uitleg en natuurlijk ook heel veel muziek door je koptelefoon. Maar het leukste vond ik dat het toch geen museum voor alleen maar oude knarren was. Ik zag er ook een flink aantal jongeren die nog niet eens twintig waren en zij zongen de liedjes keihard mee. Liedjes uit de tijd van hun ouders of misschien zelfs grootouders. Net zo leuk vind ik het als ik een jonge band tegenkom die door de muziek uit de zestiger jaren is beïnvloed. Zoals The Whitsundays uit Edmonton, Canada dus.
The Whitsundays klinken niet alleen zoals een band uit de zestiger jaren, ze zien er ook wel een beetje zo uit. Paul Arnusch, Dave Swanson, Clint Frazier, Lyle Bell en Doug Organ (wie staat er niet op de foto?) beginnen hun beschrijving niet voor niets met 'It could just as easily be 1967' en volgens hun MySpace-pagina klinken ze een voetbalwedstrijd in '67 tussen The Kinks en The Zombies waarbij ze Syd Barrett als bal gebruikten. Maar dan nu de muziek. Ze klinken zo 'sixties in the 21st century' omdat voorman Paul Arnusch een hele verzameling oude instrumenten bezit en je krijgt dit geluid door de combinatie met moderne opnametechnieken.
The Whitsundays hebben een paar weken geleden hun debuutalbum "The Whitsundays" uitgebracht op Friendly Fire Recordings uit Brooklyn i.s.m. Pop Echo Records uit Edmonton. Op de hoes van de cd staat een aardige tekening, maar misschien was een meer op de zestiger jaren geïnspireerde hoes leuker geweest.
>mp3: Sorry James
>mp3: It Must Be Me