Gisteren schreef ik al dat het aanbod van nieuwe bands met nieuwe cd's weer goed aan het stijgen was. Je hebt van die periodes dat er nauwelijks iets nieuws uitkomt, maar die tijd is voorlopig weer voorbij. Het liefst zou ik dan ook bands uit wat minder gangbare landen of steden bespreken, maar dat lukt niet altijd. Het lijkt zelfs of ik steeds meer Amerikaanse bands bespreek en minder uit Scandinavië of andere delen van Europa. Toch is het toeval dat ik vandaag weer een trio uit Seatlle, Washington heb. Deze band heet Pleasureboaters.
Ricky Claudon (zang/gitaar),
Erik Baldwin (bas) en
Tim Cady (drums) komen uit de buurt van Seattle en ze kennen elkaar al heel wat jaartjes. Toch duurde het even voordat ze ook samen muziek gingen maken. Dat is nu zo'n drie jaar geleden en hun debuut album "
¡Gross!" is de vorige maand verschenen bij D
on't Stop Believin' Records. De muziek van
Pleasureboaters is minder luchtig dan die van stad- en labelgenoten The Pharmacy. Op
MySpace schrijven ze zelf 'Trash/Trash' en dat is soms echt wel waar. Luid en schreeuwerig. Zelfs op de plaat en dat wil meestal zeggen dat ze live nog een stukje harder zijn.
Pleasureboaters maken misschien geen muziek om 's ochtends mee wakker te worden, maar je blijft er wel wakker bij.
