Nederlands blog | Heet Stof

Het was stil...

Wed, 13 Aug 2008 21:19:56 +0200

Het was stil de laatste tijd. Dat was zeker niet mijn bedoeling, maar de omstandigheden dwongen me in feite om de indiemuziek even op een laag pitje te zitten. Ik schreef de vorige keer over longonsteking maar mijn gezondheidstoestand is een stuk slechter en het heeft niets te maken met mijn longen. Voorlopig zal dat wel zo blijven en ik hoop dat ik jullie binnenkort ooit nog eens kan voorstellen aan nieuwe en prachtige muziek van independentbands - en muzikanten.

Het blijft dus nog wel even stil...

Tilly and the Wall

Sun, 15 Jun 2008 11:32:04 +0200

Het schiet niet erg op. Ik zit al een tijdje thuis met longonsteking en alhoewel ik al heel wat ben opgeknapt, heb ik nog niet het gevoel dat ik beter ben. Ik heb het snel koud, ben wat kortademig en ben ook snel moe. Ik heb geen energie en ondanks het feit dat ik dus eigenlijk tijd in overvloed heb, heb ik vaak gewoon geen zin om me druk te maken over mijn indieblog. Voorlopig zal het dus bij een of twee stukjes in de week blijven. Zo'n stukje mag dan ook best over een groep gaan die vrolijke muziek maakt. Een band als Tilly and the Wall uit Omaha, Nebraska.
De namen van het vijftal zijn Neely Jenkins, Kianna Alarid, Nick White, Jamie Pressnall en Derek Pressnall en het meest opvallende aan dit gezelschap zijn de instrumenten die Jamie bespeelt: tapdans en percussie. Het is ook interessant dat de vijf leden allemaal songschrijvers zijn en hierdoor kan iedereen zijn/haar muzikale smaak kwijt in het repertoire. Tilly and the Wall debuteerde in juni 2004 met het album "Wild Like Children". Bijna twee jaar later kwam "Bottoms of Barrels" uit en nu zijn we weer twee jaar verder en het derde album zal deze week verschijnen. Alle cd's zijn uitgebracht door het geweldige label Team Love. Dit nieuwe album heeft als titel het symbool of de vorm "O" gekregen. Dus niet de letter O, maar een cirkelsymbool. Op dit album ligt de nadruk een stuk meer op ritme, percussie, maar ook op harmonieën en melodieën. Tilly and the Wall maakt aantrekkelijke songs die een groter publiek verdienen. Luister maar eens:

>mp3: Pot Kettle Black
>mp3: Cacophony
>video: Pot Kettle Black

The Lodger

Sun, 08 Jun 2008 16:27:35 +0200

Vroeger gebeurde het regelmatig dat ik wekenland vol spanning zat de wachten op een aangekondigd album. Ik had dan ergens in een muziekblad gelezen dat een van mijn favoriete bands binnenkort een nieuwe lp zou uitbrengen en van dat moment fietste ik bijna elke dag naar de platenzaak om te vragen of er al iets bekend was. Tegenwoordig gebeurt dat eigenlijk vrijwel nooit meer. De belangrijkste reden is dat ik veel geduldiger ben geworden en ik heb eigenlijk geen echt favoriete bands meer. Er zijn nog wel een paar bands ik heel erg aardig vind en dan ben ik natuurlijk wel benieuwd naar hun nieuwe platen. Dat geldt zeker voor The Lodger.
Het debuutalbum "Grown-Ups" van The Lodger is een jaar geleden verschenen en heeft een plaatsje in mijn jaarlijstje met de 10 beste albums van 2007 gekregen. Zanger/gitarist Ben Siddall, bassist Joe Margetts en drummer Bruce Renshaw komen uit Leeds, Engeland. The Lodger is opgericht in 2005 door Ben, Bruce is de laatste aanwinst. Soms wordt dit drietal geholpen door gitarist Timothy Corbridge of zangeres Sarah Williams. Hun nieuwe album "Life Is Sweet" is nu eindelijk verschenen en mijn bestelling is intussen al weg. Via MySpace en de website van het label Slumberland Records heb ik al een paar tracks kunnen beluisteren en die voldoen volledig aan de verwachting die ik ervan had. De muziek van The Lodger past uitstekend in de traditie van Engelse en Schotse indie-gitaarbands.

>mp3: The Good Old Days
>mp3: The Conversation

The Secret Life of Sofia

Tue, 03 Jun 2008 11:53:51 +0200

De laatste tijd luister ik weer wat vaker naar de radio (Studio Brussel) en ik ben dus weer een beetje op de hoogte van de huidige 'hits'. Daarom vroeg ik me af waarom het ene nummer wel op de radio gedraaid wordt en het andere nummer volslagen onbekend blijft. Zeker als het een nummer van een nieuwe jonge band of muzikant is. Wat trekt het ene nummer wel over de streep en het andere niet? Bestaan er nog pluggers die namens de platenmaatschappij de radio-dj's lastig vallen of ligt het aan die ene dj die een nummer ontdekt en gaat draaien? Waarom zou bijvoorbeeld "Why Do You Let Me Stay Here?" van She & Him geen hit kunnen worden? Als The Editors succes kunnen hebben, moet The Secret Life of Sofia dat ook kunnen krijgen.
Brooklyn, New York is de thuisbasis van The Secret Life of Sofia, een band die in de studio bestaat uit Kyle Wilson, Eric Trip en Steve en die op het podium wordt aangevuld met Fraser en Chris. Na hun titelloze ep uit 2006 hebben ze nu hun debuutalbum "Seven Summits" ook in eigen beheer uitgebracht. De eerste vijfhonderd exemplaren van deze cd zijn verpakt in met de hand gemaakte verpakking. De teksten van de songs op deze cd zijn grotendeels waargebeurd. In dit geval is het thema meestal bergen en bergbeklimmers, maar dat had je al aan de titel kunnen zien. Op MySpace van The Secret Life of Sofia kun je alvast vijf prachtige tracks beluisteren en een van de mooiste tracks kun je hieronder neerladen. Dan hoor je ook dat The Secret Life of Sofia zeer sfeervolle en vrij rustige muziek maakt die volgens mij bij de meeste luisteraars in de smaak zal vallen.

>mp3: Outside
>mp3: Hospital Inside Me (van de ep "The Secret Life of Sofia")

The Ruling Class

Thu, 29 May 2008 11:46:46 +0200

Ik heb het hier al vaker over de invloeden van bands en muzikanten gehad. Iedere muzikant is, bewust of onbewust, wel door een of meerdere andere muzikanten beïnvloed. Bijvoorbeeld door de muziek die je als kind thuis hoorde. Je hoort het niet altijd direct aan de muziek, soms is het enigszins verborgen en alleen herkenbaar voor een echte kenner. Soms zijn die invloeden echter overduidelijk. Het wordt pas lastig als men de originele band en hun volgelingen door elkaar gaan halen. Ik geloof niet of dat gaat gebeuren bij The Ruling Class, maar geen enkele luisteraar zal niet aan The Stone Roses denken bij het horen van deze internationale band uit Londen.
De basis voor The Ruling Class werd in Stockholm gelegd door Tomas Kubowicz (gitaar, zang) en Anton Lindberg (bas). Het lukte hun niet om in Zweden gelijkgezinde muzikanten te vinden en dus vertrokken ze naar Londen. Na hun verhuizing werd de band uitgebreid met de Italiaanse drummer Alfonso Tammaro en Jonathan Sutcliffe (zang) en Andrew Needle (slaggitaar), beiden uit Noord-Engeland. Het debuut van deze jonge band is een week geleden uitgebracht door het vernieuwde label Shelflife. Sinds enige maanden brengt dit label speciale combinaties van cd + 7" vinyl single verpakt in een door een kunstenaar gemaakt hoes uit. De cdep+7" van The Ruling Class heet "Tour de Force" en bevat 6 songs, 4 op de cdep en 2 op de single. De helft van deze songs kun je op MySpace beluisteren en één track kun je neerladen. De psychedelische popmuziek is wat mij betreft net zo aanstekelijk en aantrekkelijk als die van Ian Brown en vrienden zo'n vijftien jaar geleden.

>mp3: Flowers

mr. Gnome

Sun, 25 May 2008 15:34:13 +0200

Er zijn genoeg bloggers over (indie)muziek. Muziekliefhebbers die hun nieuwe vondsten willen delen met bloglezers. Meestal schrijven ze over kleine, onbekende bandjes die niet snel grote, bekende bands zullen worden. De cd's die worden uitgebracht door kleine, vaak lokale labels zullen zelden of nooit internationaal doorbreken. Maar het gebeurt wel eens. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Artic Monkeys, maar het is ook gebeurt (in mindere mate) met Beirut, Band of Horses, Blonde Redhead en het schijnt te gaan gebeuren met Bon Iver. Als je af moet gaan op het aantal bloggers dat over mr. Gnome heeft geschreven, zou dit duo wel eens de volgende kunnen zijn.
Mr.Gnome of gitarist/zangeres Nicole Barille en drummer Sam Meister uit Cleveland, Ohio maken sinds een paar jaar muziek met hun minimale instrumentatie en daarbij leggen ze de nadruk op de tegenstellingen tussen zacht/hard en mannelijk/vrouwelijk. In eigen beheer brachten mr. Gnome de ep's "Echoes on the Ground" (2005) en "mr. Gnome" (2006) uit. Hun eerste langspeel-cd "Deliver This Creature" is enkele weken geleden verschenen bij El Marko Records. Hun muziek varieert van metal tot triphop en doet soms denken aan Sinéad O'Connor, PJ Harvey, maar ook aan Tool en Portishead. Variatie genoeg dus bij mr. Gnome.

>mp3: Pirates
>mp3: Rabbit
>mp3: Night of the Crickets

Slow Down Tallahassee

Tue, 20 May 2008 21:11:17 +0200

Voordat ik een stukje over een band schrijf, probeer ik zoveel mogelijk informatie over ze te verzamelen en natuurlijk ook zoveel mogelijk songs van die band te beluisteren. Soms is dat geen enkel probleem, want vaak staan er meerdere songs op de MySpace-pagina van de band. Soms kun je zelfs een heel album als streaming beluisteren. Het gebeurt echter ook regelmatig dat mijn bronnen van informatie en muziek beperkt zijn. Als ik de band de moeite waard vind, zal ik er soms toch een stukje over schrijven. Ik hoop dat maar dat de paar songs die ik heb gehoord, representatief zijn voor de rest van de songs en dat ik niemand op het verkeerde been zet met mijn beschrijving. Over Slow Down Tallahassee moet ik ook een beetje voorzichtig zijn.
Slow Down Tallahassee of Rich, Nicola en Claire komen niet uit het zuiden van de VS, maar uit Sheffield en dat ligt in het noorden van Engeland. De inspiratie voor hun muziek hebben ze voornamelijk uit de eerste dertig jaar van de popgeschiedenis gehaald en hun belangrijkste doel was om een geweldig popalbum te maken. Als ik moet afgaan op de vier tracks die ik intussen gehoord heb, zijn ze daar ook wel in geslaagd. Het debuutalbum van Slow Down Tallahassee is getiteld "The Beautiful Light" en het wordt eind van deze maand uitgebracht door Thee Sheffield Phonographic Corporation. Voor liefhebbers van The Breeders, The Go-Go's en The Runaways.

>mp3: The Beautiful Light
>mp3: Candy

Mates of State

Sun, 18 May 2008 16:38:41 +0200

Ik heb hier al heel vaak geschreven over mijn voorliefde voor duo's en trio's. Ik heb meestal het gevoel dat de muziek die door bands van twee of personen gemaakt wordt, oprechter en natuurlijker klinkt. In ieder geval is deze muziek meestal minder gecompliceerd. Dat betekent echt niet dat een grote band geen mooie muziek kan maken, maar ik houd nou eenmaal van simpele en ongedwongen muziek. De indiescene kent heel wat van die twee- en drietallen zoals The Like Young (die jammer genoeg niet meer bestaan), Two Gallants, Pants Yell!, Xiu Xiu. Het Amerikaanse duo Mates of State mag wat mij betreft niet in de rijtje ontbreken.
Toetseniste Kori Gardner en drummer Jason Hammel zijn niet alleen Mates of State, ze zijn ook 'mates of marriage'. Het duo bestaat ruim tien jaar en is opgericht in Kansas. Na Californië en Connecticut is New York tegenwoordig hun thuis. Hun eerste album "My Solo Project" verscheen in 2000 op Omnibus, maar hij werd later heruitgebracht op Polyvinyl. Daar verschenen ook "Our Constant Concern" (2002) en "Team Boo" (2003). Eind 2005 tekenden ze een contract bij Barsuk Records en daar verscheen "Bring It Back" in 2006 en dat label heeft nu het nieuwste album "Re-Arrange Us" van Mates of State uitgebracht. De muziek van Kori en Jason is nog steeds gebaseerd op de drums, keyboards en de twee stemmen, maar de orgel van de vorige platen is voor een deel vervangen door piano en synthesizer.

>mp3: My Only Offer
>mp3: Think Long (van "Bring It Back")

Camphor

Sat, 17 May 2008 16:47:22 +0200

'Wat niet weet, wat niet deert' is een Nederlands spreekwoord. Het betekent zoveel als dat je je niet kunt ergeren aan iets wat je niet weet. Je zou het ook een beetje anders kunnen uitleggen: een goede band die je niet kent, mis je niet. Waarom zou ik me druk maken om bands en muzikanten die ik niet ken? Nou, ik ben toch altijd op zoek naar goede muziek en die hoeft die direct van een bekende band te komen. Liever niet zelfs. Die goede muziek die ik tijdens die zoektochten vindt, wil ik dan ook delen en dat doe ik via dit blog. Ik zou geen minuut minder geslapen hebben als ik de muziek van Camphor nooit had gehoord, maar ik ben blij dat ik het gehoord heb.
Camphor is opgericht door songschrijver, filmcomponist en producer Max Avery Lichtenstein. In 2006 wilde hij eindelijk eens muziek maken zonder vast te zitten aan een film en hij begon een aantal songs te schrijven. Deze songs heeft hij uitgewerkt met vrienden uit bands als Timesbold (waar Max ook lid van is), Mercury Rev, Beirut en Hopewell. De band Camphor bestaat naast Max uit Gretta Cohn, D. James Goodwin, Ryan Smith en Kevin Thaxton. Hun debuutalbum "Drawn to Dust" is al bijna een jaar geleden klaar en is kort geleden uitgebracht door Friendly Fire Recordings. De zeer sfeervolle muziek van Camphor doet op momenten denken aan Beck, Sufjan Stevens, Calexico, Beirut en Nick Cave, maar door de betoverdende stem van Max is het zeer herkenbaar.

>mp3: The Sweetest Tooth
>mp3: Confidences Shattered

Sybris

Mon, 12 May 2008 16:15:51 +0200

Wat is een goede bandnaam? In de zestiger jaren dacht men dat de beste namen gewone zelfstandig naamwoorden in het meervoud waren die begonnen met 'the'. Zie The Beatles, The Kinks, The Golden Earrings, The Monkees, The Animals enz. Daarna kwam er een tijd dat het lidwoord steeds vaker werd weggelaten en soms was de naam helemaal geen zelfstandig naamwoord. Er werden ook steeds vaker vreemdere namen gekozen. Zoals Ten Years After, Happy Mondays, Squeeze, Blur, Aztec Camera enz. Tegenwoordig lijkt elke naam mogelijk te zijn. Toch moet een bandnaam volgens mij aan één ding voldoen: het moet een opvallende naam zijn die je niet zo gauw zult vergeten. Daarnaast moet de naam tegenwoordig ook nog eens goed te googelen zijn. De naam Sybris is wel direct op Google te vinden, maar ik vind het geen mooie, opvallende bandnaam. Het is eerder de naam voor een uitgeverij of een ruimtevaartuig. Gelukkig is hun muziek wel heel interessant.
Sybris komt uit Chicago en bestaat uit Shawn Podgurski, Phil Naumann, Angela Mullenhour en Eric Mahle. De eerste drie hebben elkaar in april 2003 ontmoet en het was al snel duidelijk dat hun muzikale samenwerking iets speciaals opleverde. Enkele dagen later voegde drummer Bill Bumgardner zich bij het drietal, maar hij werd tijdens de opnames voor hun titelloze debuutalbum in 2005 vervangen door Eric. Dit eerste album werd uitgebracht op Flameshovel Records uit Chicago. Voor hun tweede album "Into The Trees" is Sybris in zee gegaan met Absolutely Kosher Records uit Californië. De muziek van deze vier Amerikanen klinkt als een mix van Pretenders, Belly en Lush.

>mp3: Oh Man!
>mp3: Breath Like You're Dancing (van "Sybris")

Hallelujah the Hills

Sat, 10 May 2008 15:56:39 +0200

Ik heb in dit indieblog naar schatting al zo'n 550 muzikanten en bands besproken. Van februari 2006 tot oktober 2007 in Heet Stof en Hot Stof op Blogger en sinds ruim een half jaar op heetstof.eu. Er zijn een paar bands die ik twee of drie keer besproken heb, maar de meeste zijn pas eenmaal aan bod gekomen. Het zal duidelijk zijn dat ik niet alle namen van die muzikanten en bands kan onthouden en ik moet dus regelmatig terugzoeken of ik een bepaalde band al eens behandeld heb. Bij Hallelujah the Hills was dat echter niet nodig, want die naam zou ik nooit kunnen vergeten.
Hallelujah the Hills komt uit Boston en de band bestaat uit David Bentley (cello, gitaar), Elio DeLuca (keyboards, gitaar), Joseph Marrett (bas), Eric Meyer (drums), Brian Rutledge (trompet, melodica) en Ryan Walsh (gitaar, zang). Aan de samenstelling en de muziekinstrumenten kun je zien dat het niet zo maar een popgroep is. De muziek van Hallelujah the Hills bevat dan ook wat ingewikkelder arrangementen als van een gewoon zang/gitaar/bas/drums-kwartet. Vaak vind ik het dan te druk worden, maar Hallelujah the Hills overdrijft niet en daarom vind ik hun muziek ook best wel de moeite waard. Een maandje geleden verscheen de nieuwe 7-tracks ep "Prepare To Qualify". Je kunt deze ep voor $5 kopen bij concerten en bij het indielabel Misra, maar je kunt de hele ep ook gratis neerladen via de link hieronder. Als je Hallelujah the Hills nog niet kent, kun je ook eerst naar de beide voorproefjes luisteren.

>mp3: Nurses 5 Float Past
>mp3: Cataloging Candy's Demise
>ep zip: Prepare To Qualify

Windsor For The Derby

Thu, 08 May 2008 19:58:03 +0200

Veel van de bands die ik hier bespreek, zijn jonge bands die hun eerste of tweede album uitbrengen. Ze bestaan vaak pas een paar jaar en hun albums verschijnen op een klein onafhankelijk label. Toch zijn er ook zat indiebands die al jaren bezig zijn en nooit de stap naar een grote platenmaatschappij hebben kunnen of willen maken. Dit zijn vaak bands die vast willen houden aan hun principes en dat kan vaak alleen bij een indielabel. Ik weet niet hoe principieel Windsor For The Derby is, maar ze zijn al ruim 10 jaar actief en hebben tot nu zeven albums uitgebracht, allemaal bij indielabels.
De muziek van Windsor For The Derby wordt vaak omschreven als post-rock en soms klopt dat wel, zeker op de oudere songs. Luister maar eens naar "The Egg" (uit 1999) hieronder. Als je echter naar de nieuwere albums luistert, hoor je toch een heel andere Windsor For The Derby. Op "Hold On" van de nieuwe cd "How We Lost" is een ingetogen popliedje met een lekker Beach Boys-achtig koortje. Dit nieuwe album en de meeste oudere albums (de eerste twee in re-release) worden uitgebracht door Secretly Canadian. De huidige line-up van de band is Jason McNeely, Dan Matz, Charlie Hall en Gianmarco Cilli. Anna Neighbor, een van de oude vaste leden, heeft de band (tijdelijk) verlaten om zich toe te leggen op de fotografie. Op de website van Windsor For The Derby kun je de cd "Emotional Rescue" uit 2002 in zijn geheel neerladen.

>mp3: Hold On
>mp3: Maladies
>mp3: The Egg (van "Difference and Repetition")

Culture Reject

Tue, 06 May 2008 15:51:43 +0200

Hoeveel beginnende (pop)muzikanten dromen dat ze snel beroemd en rijk zullen worden? Volgens mij doen ze dat in het begin bijna allemaal. Net zoals iedereen die begint te sporten ooit wel eens droomt van de Olympische Spelen. Natuurlijk is dat succes maar voor zeer weinige muzikanten en sporters weggelegd. De meesten zullen het, als ze geluk hebben, moeten doen met plaatselijke bekendheid. Wat kun je eraan doen? Nog harder werken. Muzikanten hebben het voordeel dat ze ervoor kunnen zorgen dat hun naam en hun muziek via internet wat meer bekendheid krijgt. Ik probeer onafhankelijke muzikanten en bands een handje daarmee te helpen en vandaag wil ik Michael O'Connell oftewel Culture Reject helpen.
De Canadees Michael O'Connell speelde vroeger in Black Cabbage en nadat die band uitelkaar was gevallen, heeft hij eerst een tijdje door Afrika en Cuba gereisd. Terug in Canada begon hij aan zijn soloproject Culture Reject. De meeste songs van het debuutalbum "Culture Reject" zijn ontstaan tijdens sessies in Michael's woning in Toronto. Sommige heeft hij alleen opgenomen en voor andere kreeg hij de hulp van bijvoorbeeld Jim Guthrie, Karri North, Dave Clark en enkele blazers. Samen hebben ze een cd met lekkere muziek uitgebracht die me soms doet denken aan Beirut en Gomez. Deze cd van Culture Reject is twee weken geleden uitgebracht op White Whale Records en je komt via onderstaande link op de website waar je hem in zijn geheel beluisteren.

>mp3: Inside the Cinema
>stream: album "Culture Reject"

Awesome Color

Sun, 04 May 2008 16:04:08 +0200

De vorige keer had ik het over invloeden. Natuurlijk worden we allemaal beïnvloed; soms bewust, soms onbewust. Voor iemand die docent is, zoals ik, is dat geen enkel probleem. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat ik lesgeef als een andere docent. Voor een artiest is het natuurlijk ook geen probleem, maar als de invloeden erg duidelijk zijn zal het in elke recensie genoemd worden. Het wordt dan lastig om aan het publiek duidelijk te maken dat je toch een eigen stijl of geluid hebt. Bij de invloedrijke bands die ik de vorige keer noemde, ben ik in ieder geval een band vergeten. Sonic Youth. Deze band dient als voorbeeld voor veel alternatieve gitaarbands zoals Awesome Color.
Het eerste nummer dat ik van Awesome Color hoorde was "Free Man" (zie de video hieronder) en hierop zijn de invloeden van Sonic Youth wel heel erg duidelijk. Daarna kwam ik erachter dat de platen van Allison Busch, Derek Stanton en Michael Troutman worden uitgebracht door Ecstatic Peace!, het label van Thurston Moore. Na het titelloze debuutalbum uit 2006 is deze week het tweede album "Electric Aborigines" verschenen. Je kunt het noise-rock, garage-rock of post-punk noemen, Awesome Color maakt in ieder geval geen muziek waarbij je in slaap zult vallen en het lijkt lang niet allemaal op Sonic Youth. Andere invloeden zijn volgens mij Black Sabbath, MC5 en The Stooges. Van dat alles maken ze dan toch weer hun eigen geluid.

>mp3: Eyes of Light
>mp3: Already Down
>video: Free Man

The Bridal Shop

Fri, 02 May 2008 16:18:09 +0200

Sommige muzikanten en groepen worden door velen als belangrijkste invloeden genoemd. Natuurlijk The Beatles maar ook Velvet Underground, The Kinks, Brian Wilson (Beach Boys), Radiohead en er zullen nog wel een paar zeer invloedrijke bands zijn. Veel indiepop of twee pop bands zijn echter beïnvloed door The Field Mice, een Londense band die van 1989 tot 1991 heeft bestaan en die intussen een behoorlijk mythische reputatie heeft gekregen. The Bridal Shop, de band van vandaag, is volgens mij wel heel erg door The Field Mice beïnvloed. Dit is zeker geen kritiek, het is alleen een constatering.
The Bridal Shop komt uit Zweden en deze band bestaat uit vier personen genaamd Ida, Karl, Daniel, Peter en Toomas. Dit zijn de vijf namen die op MySpace worden genoemd. Ik weet niet of een van de leden een dubbele voornaam heeft of dat ze de geluidstechnicus hebben meegeteld. Er is op dit moment nog geen biografie van The Bridal Shop beschikbaar op de website van hun platenmaatschappij Magic Marker Records. Hier wordt ook het mini-album (7 tracks) "From Seas" uitgebracht. Op Cloudberry Records zijn eerder al twee ep's van dit geweldige Zweedse viertal uitgebracht.

>mp3: From Seas
>mp3: Marine Thing